RealatiaN

DREAM ... ?

 

Pairing: TOP x G-Dragon [BIGBANG] 

Author: Realatian 

Rate: PG-17

Note: ความวูบจากทีเซอร์ MV Monster มันเลยได้มาเป็นแบบนี้

ไวเว่อมาก คำผิดอะไรไม่ได้เช็คไม่ได้เบต้าเลย

ยังไงมันก็ต้องฟิคดิบๆ แบบนี้ละนะ (=w=)!! 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

            เขี้ยวคมขาวสะท้อนวาวล้อกับแสงไฟนอกระเบียง

 

 

 

 

                ...ขยับไม่ได้...

 

 

 

                ดวงตาที่เคยเรียวรีจนแทบจะหยีปิดมิดยามที่เจ้าของนัยน์ตาฉีกยิ้มในเวลาปกติบัดนี้กลับเบิกกว้าง ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอค้างไม่อาจแม้จะเปล่งเสียง สรรพสิ่งเงียบสงัดจนเขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว

 

                สิ่งตรงหน้านี้ก็เช่นกัน 

 

            ทุกอย่างตรงหน้าดูดำทะมึนเว้นเพียงแค่เขี้ยวคมและนัยน์ตาคู่นั้นที่จับจ้อง นัยน์ตาสองข้างต่างสีล้อเล่นกับแสงไฟสวยงามไม่แพ้คมเขี้ยวที่เผยอ เขาได้ยินเสียงลมหายใจผะแผ่วพร้อมไอลมเย็นปะทะผิวแก้ม           

  

                ขนกายของเขาลุกซู่ ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน… จียงกลัวไม่กล้าไม่แม้แต่จะขยับ ถึงแม้ว่าเขาจะขยับไม่ได้เป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ตามที

                ไม่มีคำพูดใดๆ กับสิ่งมีชีวิตตรงหน้า จียงไม่กล้าเรียกว่าเป็นคนหรือเป็นผี ตาคมคู่นั้นจ้องมองเขานิ่งราวกับจะมองลึกลงไปในจิตใจของเขาเอง

                ควอน จียงหลับตาลง ไม่กล้าจะสบตาโต้ตอบอีกต่อไป บางทีนี่อาจจะเป็นเพียงแค่ฝันร้ายตอนคืนวันอาทิตย์ของเขา พรุ่งนี้เขาต้องตื่นขึ้นไปทำงานที่ออฟฟิศต่อ เขาจะมามัวตระหนกกับฝันร้ายจนนอนหลับไม่สนิทแบบนี้ไม่ได้

 

                แต่บางทีนี่อาจจะไม่ใช่แค่ความฝันจริงๆ ก็ได้ 

 

                ประสาทสัมผัสของเขารับรู้ได้ถึงจมูกโด่งที่แตะลงข้างซอกคออุ่นของเขา มันเย็นเฉียบ… จียงอยากจะสะดุ้งถดตัวหนีแต่ก็ทำไม่ได้

                ลมหายใจเย็นยะเยือกเป่าผะแผ่วผ่านซอกคอของเขาสลับข้างไปมา จียงกลัวจนตัวสั่น… สั่นเสียจนเขาคิดว่าอาจจะจับไข้เป็นแน่ …แต่ก็ไม่ใช่

                ริมฝีปากประกบแผ่วบางที่ข้างกกหู ไล้เรื่อยลงมาจนถึงซอกคอขาวเนียน งับเบาๆ ที่เสื้อนอนเนื้อบางของร่างโปร่ง ริมฝีปากนั้นอ้ากว้างอีก จนผู้ถูกรุกรานสัมผัสได้ถึงคมเขี้ยวที่เขาเคยมองมันล้อประกายแสงไฟ

                มือหยาบกร้านที่เคยกดไหล่พลอยเลื่อนไล้ไปตามท่อนแขนก่อนจะผลุบหายเข้าไปในชายเสื้อ สัมผัสเย็นวาบทำให้จียงขนลุกซู่ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาพยายามที่จะขยับหนีแต่แล้วก็ทำไม่ได้

 

                “อะ… อะ..”

 

                แม้แต่จะเปล่งเสียง… เขาก็ยังทำไม่ได้

 

                นัยน์ตาเรียวที่ปรือมองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าที่ค่อยๆ รุกรานเขาช้าๆ ด้วยแววตาหมดหวัง ความหวาดกลัวต่อสิ่งนี้ที่เข้ามากัดกร่อนในจิตใจทำให้จียงเข้าใกล้คำว่า บ้า มากขึ้นทุกที หวนนึกถึงคมเขี้ยวที่จะฝังลงบนคอได้ทุกเมื่อแล้วพาลน้ำตาจะไหล

 

                แม้จะเอ่ยขอชีวิต… เขาก็ยังทำไม่ได้

 

            น้ำใสๆ ไหลรินเมื่อยามที่เจ้าของนัยน์ตาหลับตาลง เสียงสะอื้นฮึกดังลอดผ่านลำคอแผ่วเบา

 

                ฉับพลันจียงรู้สึกตัวเบาหวิวก่อนจะชาวาบไปทั่วทั้งร่าง ใบหน้าหวานหันเบือนหนีทันทีหลังจากที่พยายามอยู่นาน แขนที่เหมือนจะมีเรี่ยวแรงกลับมาผลักไสร่างตรงหน้าสุดแรง ข้อมือทั้งสองถูกมือหยาบรั้งเอาไว้ จียงพยายามยันตัวขึ้นนั่งเพื่อจะต่อต้านแรงตรงหน้าแต่ก็ถูกทับเอาไว้ เสียงแหบเล็กเปล่งออกมาได้ในที่สุด

 

                “ปล่อยนะ!!”

 

                สิ้นสุดประโยคนั้นจียงถูกปิดปากทันที… ด้วยริมฝีปากเย็นเฉียบสวยได้รูปตรงหน้า

               

            อย่ากลัวนะ

           

            เสียงทุ้มต่ำดังแล่นเข้ามาในหัว ในคราแรกจียงไม่สนใจยังคงพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการหนาหนักตรงหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มถูกบดขยี้ด้วยเขี้ยวคมจนร่างโปร่งบางรู้สึกเจ็บก่อนที่ร่างนั้นจะผละออก

                “อยู่เฉยๆ หน่อยไม่ได้รึไง”

                “หา... อะไรน…”

 

                ไม่ทันที่จียงจะพูดได้จบประโยค ร่างตรงหน้าก็โน้มลงจูบเขาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันแผ่วเบาก่อนจะผละออกมาอีกครั้ง นัยน์ตาคู่คมนั้นจับจ้องเข้าไปในตาของเขาวาววับราวกับจะจับดวงตาคู่ที่ลุกลี้ลุกลนคู่นี้ให้หยุดอยู่จ้องสบตอบกับเขา

 

               ความรู้สึกในแววตาคู่นั้น จียงบอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันกำลังบอกเขาถึงอะไร

 

                แต่วันนี้เขาก็ได้เข้าใจ… คำว่าผีหลอก…

 

 

                ริมฝีปากที่เย็นเฉียบนั้น… แตะผะแผ่วลงกับซอกคอขาวอีกครั้ง

 

            ริมฝีปากกดทับ เน้นตราตอกย้ำลงบนซอกคอจนเป็นรอยแดง

 

            จมูกคอยสูดไล้เสพย์กลิ่นหอมหวานประจำกาย

 

 

 

            “อื้อ…”

 

 

 

 

                เข้าใจดีกับคำว่าผีหลอก…

 

 

 

                หลอกให้เคลิ้ม

 

 

            .

 

 

 

                “อือ …อือออออ”

 

 

                “จียง… จียง?!”

 

 

                เสียงทุ้มต่ำข้างหูพร้อมด้วยแรงเขย่าปลุกให้ร่างที่นอนกระสับกระส่ายเด้งตัวขึ้นนั่งทั้งที่ตายังปิดในทันที

 

                จียงพยายามลืมตาที่หนักอึ้งแต่ก็ไม่สำเร็จเลยปล่อยไว้ให้มันเป็นแบบนั้น หันไปมองคนปลุกทั้งที่ตายังปิดแต่ก็รู้ดีว่าคนๆ นั้นคือใคร

                “ซึงฮยอนฮยองง” หัวที่หนักอึ้งไม่แพ้กับเปลือกตาเริ่มจะไถไปซบท่อนแขนแข็งแรง

               

 

                ‘พี่ซึงฮยอน’ ยิ้มแม้ว่าคนที่เรียกตนเองจะมองไม่เห็นก่อนจะเลื่อนแขนโอบร่างเล็กๆ นั้นแนบไว้ข้างกาย

 

 

                “ก็บอกแล้วว่าไม่ให้นอนดึก”

 

 

                “ก็วันนี้เจ้านายขอดูโปรเจ็กต์”

 

                “แล้วใครให้นายดอง?”

 

 

                “ฮึ่ยย อย่าดุผมซี่”

 

 

                จียงหลับตาเถียงรุ่นพี่คนสนิทงึมงำ เปลี่ยนที่ซบจากแขนแข็งๆ เป็นอกอุ่นๆ ของรุ่นพี่แทน โดยมีรุ่นพี่คนที่ปากคอยดุ แต่ร่างกายกับให้ท้ายเด็กนอนตื่นสายโดยกายให้นอนซุกอกแต่โดยดี

               

 

                ดูท่าว่าเมื่อคืนคงจะเป็นแค่ฝันประหลาดของจียงจริงๆ…

 

 

                น่ะหรือ ?

 

 

                ตาคมเหลือบมองรอยแดงบนต้นคอที่โผล่พ้นมาจากเสื้อนอนตัวบาง 

 

 

               “พี่ให้เวลาสิบนาทีนะ”

 

 

                “รับทราบคร้าบบ”

 

 

 

               มือหยาบลูบเรือนผมนิ่มช้าๆ

 

 

 

               "ฮยองตัวอุ่นจังเลยอ่า"

 

 

            ริมฝีปากเรียวสวยแสยะยิ้ม

 

 

 

 

            เผยเขี้ยวคู่คมล้อเลียนกับแสงไฟ… ยามเช้า

 

 

 

 

 

            END.

 *Edit : ใครที่รอ Mean ตอนจบ (ยังมีอยู่มั้ย T^T) รอไปก่อนนะคะ *โดนถีบ* ธุรกิจรัดตัว ธุระพันตัวพันทีนไป

หมดแล้วค่ะ ขอโทษคนที่รอจริงๆ นะคะ เอาความวูบไปคั่นเวลาก่อนน่อ T___T

edit @ 29 May 2012 00:55:21 by RealatiaN